ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Μια χαραμάδα στην πόρτα απρόσμενη.
Βλέπεις δυο πόδια.
Μόνο δύο πόδια σε μαύρα παπούτσια
με λίγο τακούνι.
Υποθέτεις την ηλικία, το κορμί,
ακόμη και τα μάτια.
Δεν ξέρεις πού πηγαίνουν, ούτε από πού έρχονται.
Δε θέλεις ούτε και να μάθεις.

Τις ιστορίες θα τις πλάσεις αργότερα,
αργά τη νύχτα με τα μάτια κλειστά.
Τώρα σου αρκεί να ακούς
τον ήχο των τακουνιών στον δρόμο.
Να βλέπεις το λίκνισμα της γάμπας,
το λακκάκι στο αριστερό γόνατο.
Να νιώσεις ότι αναπνέεις λίγο
απ’ τη ζωή των άλλων.
Να γίνει η ανάσα του ήσυχου βηματισμού
και δική σου ανάσα,
ένα αντίδωρο ζωής στο κελί της απομόνωσης.