Θυμάμαι το χθες για να ζήσω το σήμερα και να πορευτώ στο αύριο.

Ποιος θα το φανταζόταν ότι η αρχαιολογική σκαπάνη, στο μακρινό 1903, θα άνοιγε αυτό το ξεχασμένο πέρασμα στη Χαιρώνεια που οδηγεί σε ένα ακόμα πιο μακρινό παρελθόν;

Πως θα άνοιγε τον ασκό μέσα από τον οποίο θα ξεπηδούσαν φωνές θεών και ηρώων; Έλληνες αγωνιστές και άνθρωποι του μόχθου, βάρβαροι κατακτητές και αλύγιστοι στρατιώτες αναδύθηκαν από τον συμπαντικό χωροχρόνο και ο καθένας με τη γλώσσα του μας καλεί κοντά του. Ένα γαϊτανάκι μπλέκεται μεταξύ του μακρινού χθες και του αγωνιώδους αύριο. Ένα γαϊτανάκι που τις άκρες του κρατούν από τη μία η άγρια φύση του ανθρώπου και από την άλλη ο ανθρώπινος χαρακτήρας του. Η πρώτη είναι διψασμένη για πλούτο και εξουσία, και δεσπόζεται από τον αιματοπότη θεό, τον ’ρη. Ο δεύτερος διψά για ζωή και δημιουργία, και είναι δεμένος άρρηκτα με τη ζωογόνο Μητέρα Γη. Αιώνια η μάχη τους και ατέρμονη. Ποιος θα νικήσει; Ο ’ρης ή η Γη; Αιώνιο και το ερώτημα, ίσως όμως να βρισκόμαστε κοντά στην εποχή που θα δώσει την απάντηση...

Μέχρι να απαντηθούν τα μεγάλα ερωτήματα της ανθρωπότητας, συμμετέχουμε όλοι σε μια παράσταση αρχαίου δράματος, στο δράμα της ζωής, όπου πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ της σωφροσύνης και της ύβρεως. Δύσκολη επιλογή. Τα αγκίστρια της ύβρεως λάμπουν, εντυπωσιάζουν, παρασύρουν…

Ο άνθρωπος μπορεί να αποδειχθεί δημιουργός, μπορεί και ολέτης...