Ο Υμπύ Τύραννος μας μυεί με οξύνοια και μπρίο στην έννοια της απελευθερωτικής άρνησης (negation liberatrice). Ο Ζαρύ πέθανε από φυματιώδη μηνιγγίτιδα, αλκοολικός, στα τριάντα τέσσερα χρόνια του (1873-1907), αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο, αμιγώς αντισυμβατικό, έργο. Το πιο ανατρεπτικό στοιχείο του Υμπύ είναι το πάντρεμα χυδαισμών με αρχαισμούς και ίσως, με πρότυπο τον Αριστοφάνη, εξεικονίζει μια κοινωνία χωρίς δημοκρατικές αρχές και γνησιότητα. Ο καλλιτεχνικός, πλαστός κόσμος του θεάτρου ενώνεται με τον κίβδηλο κόσμο της πραγματικότητας. Το υμπικό θέατρο, αν και έντονα επικό, γίνεται συνώνυμο του θεάτρου του παραλόγου και το προαναγγέλλει.