«Μερικές φορές που σε είδα χαμογελαστή ήσουν πολύ όμορφη». Αυτά όμως δεν λέγονται κι ούτε ξέρεις τι μπορεί να την κάνει χαρούμενη. Ό,τι και να ’ναι θα χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια. Όλα τα ζωντανά πλάσματα διψάνε για κάτι. Κι ο κουτσός σκύλος που πάει μπροστά κι αυτοί οι δυο που κουβεντιάζουν στη γωνιά κι οι σκονισμένες πιπεριές, ακόμα κι η σκουξιά του τραίνου κι η ασετιλίνη του στραγαλατζή κι αυτός που κατεβαίνει με θάρρος. Όλα θέλουν δροσιά για να συντηρηθούν. Αν ξεραίνεται το σάλιο σου είναι γιατί κουράστηκες ώσπου να καταλάβεις ότι η στέγνια που νιώθεις γύρω σου είναι για σένα μια παντοτινή κατάσταση.

Να τι είχε γράψει ο Μανόλης Αναγνωστάκης για την Καγκελόπορτα «Ο Ανδρέας Φραγκιάς δεν είναι συγκινητικός. Είναι συγκινημένος. Δεν είναι λυρικός ή αντίθετα ωμός και βίαιος. Είναι πονεμένος. Δεν οργίζεται και δεν αγανακτεί με κραυγές γιατί έχει κατασταλάξει μέσα του και γνωρίζει πού σκοπεύει. Δεν είναι προγραμματισμένος και αποδεικτικός, γιατί η ανθρωπιά του είναι βαθύτερη και βιωμένη και ξέρει το μεγάλο μυστικό της καλλιτεχνικής αγωγής: την υποβολή. Δεν είναι περίκομψος, με φραστικές τολμηρότητες και γλυκερές αισθηματολογίες, γιατί πέρα από τον ποιητικισμό των λέξεων έχει συλλάβει το ουσιαστικότερο: την αληθινή ποίηση της ζωής».

Η Καγκελόπορτα «τους προστατεύει αλλά και τους μαντρώνει. Οι περιστάσεις το έφεραν οι άνθρωποι εκεί να γίνουν αυτοσχέδιοι έμποροι που καταβροχθίζουν χαλασμένες κονσέρβες για ν αποδείξουν στον υποψήφιο αγοραστή τη φρεσκάδα τους, βιοτέχνες εκ του προχείρου που στήνουν μία επιχείρηση με αργαλειούς, οξυγονοκολλητές που η λάμψη τους φωτίζει αισθησιακά τα κορίτσια της γειτονιάς που όμως η καρδιά εκείνων σκιρτά στο άκουσμα της εξάτμισης μιας μοτοσικλέτας». Μένης Κουμανταρέας.