Η ιδέα του Νικόλαου Κουζάνου περί «συμπτώσεως των αντιθέτων» γεννήθηκε στο ταξίδι της επιστροφής του από την Κωνσταντινούπολη ως «άνωθεν φωτισμός». Αργότερα, η ’λωση της Πόλης στάθηκε αφορμή να διατυπώσει πάλι τη σκέψη του περί ενότητας με το έργο De pace fidei.

Ο Θεός, ως «ύψιστη ενότητα των αντιθέσεων», μάς επιτρέπει να προσλάβουμε τον Κουζάνο όχι απλώς ως μια πνευματική μορφή κομβικής σημασίας για την πορεία του ευρωπαϊκού πνεύματος ή ως μια γέφυρα η οποία, συνθέτοντας αρχαία και μεσαιωνική σκέψη, ανοίγει το δρόμο στους νεότερους χρόνους, αλλά ως μια πνευματική στάση που δεν βρήκε ακόμα τη συνέχειά της. Το μερίδιο της αλήθειας που αποτυπώνει ο Κουζάνος περιμένει τον χρόνο του.