Στις «Ιστορίες» του, ο Ηρόδοτος μάς αφηγείται την εξουδετέρωση της βίας με το «παράδειγμα» της σωτηρίας ενός παιδιού, του Κύψελου, που αντικρούει την επιθετικότητα με ένα χαμόγελο. Μπροστά στην αθωότητα του παιδικού χαμόγελου του Κύψελου, οι υποψήφιοι δολοφόνοι του διστάζουν και η πρόθεση για την πρόκληση του κακού κάμπτεται διότι, έστω και για μια στιγμή, αναθυμούνται την κοινή ανθρώπινη μήτρα.

Το «χαμόγελο του Κύψελου» δεν είναι, επομένως, ένας αφελής μύθος, αλλά μια αρχαία αφήγηση που μας επισημαίνει κάτι θεμελιώδες, ότι, δηλαδή, η τιθάσευση των άγριων ενστίκτων μπορεί να επιτευχθεί με την αποδοχή της κοινής μοίρας μας. Η διαδρομή του ενήλικου Κύψελου ως τυράννου, μας υπενθυμίζει την πιθανή κατάληξη της «αθωότητας». Τούτο, όμως, δεν πρέπει να αποκλείσει την αισιοδοξία για την τελική επικράτηση του χαμόγελου του Κύψελου και όχι της τυραννίας του.