Βαθιά κάτω από το έδαφος, σαράντα γυναίκες ζουν φυλακισμένες σε ένα κελί. Στενά επιτηρούμενες από φύλακες, δεν έχουν ιδέα για το πώς βρέθηκαν εκεί, ούτε καμία αντίληψη του χρόνου, διατηρούν μόνο μια αόριστη ανάμνηση της προηγούμενης ζωής τους.

Τέτοιες μνήμες στερείται παντελώς η νεότερη φυλακισμένη και αφηγήτρια του βιβλίου. Απομονωμένη από τις υπόλοιπες και δίχως όνομα, «η μικρή» βιώνει σταδιακά την αφύπνιση της συνείδησής της μέχρι τη μέρα που, απροσδόκητα, οι γυναίκες αντικρίζουν την πόρτα του κελιού τους ανοιχτή.

Το «Εγώ που δεν γνώρισα τους άντρες», ένα συγκλονιστικό έργο φεμινιστικής και υπαρξιακής δυστοπίας της βελγίδας συγγραφέα και ψυχαναλύτριας Ζακλίν Χαρπμάν, εκδόθηκε το 1995 και συνομιλεί με έργα της Μάργκαρετ ’τγουντ, της Ούρσουλα Κ. Λε Γκεν και της Οκτάβια Ε. Μπάτλερ.