Προτού το έργο του υπό τον τίτλο Αριθμητικά αποτελέσει πηγή έμπνευσης για το αναδυόμενο πεδίο της Θεωρίας Αριθμών, από τον 17ο αιώνα και μετά, ο Διόφαντος ήταν γνωστός κυρίως ως αλγεβριστής. Ο παρών τόμος -ο οποίος προσφέρει τη μετάφραση στα νέα ελληνικά των δέκα σωζόμενων βιβλίων του έργου, μαζί με έναν εμπεριστατωμένο εννοιολογικό, ιστορικό και μαθηματικό σχολιασμό- καταδεικνύει ότι η μέθοδος με την οποία ο Διόφαντος έλυνε τα αριθμητικά προβλήματα παρουσιάζει πλήρη εννοιολογική και μεθοδολογική συνάφεια με την προ-μοντέρνα άλγεβρα που ασκήθηκε πολλούς αιώνες αργότερα στην αραβική, στη λατινική και στις ευρωπαϊκές καθομιλούμενες γλώσσες, αφενός, και ότι η άλγεβρα αυτή διαφέρει ριζικά από τη μοντέρνα άλγεβρα που εισήγαγαν ο Francois Viete και ο Rene Descartes, αφετέρου. Επίσης, εξετάζει άλλα σωζόμενα ίχνη της αρχαίας ελληνικής άλγεβρας και παρακολουθεί την επίδραση των Αριθμητικών στο μεσαιωνικό Ισλάμ, στο Βυζάντιο και στην Ευρωπαϊκή Αναγέννηση, μέχρι την έκδοση του έργου από τον Bachet de Meziriac, το 1621.