Κοντά στα α κατηγορίας παιδιά του Παλαιού Ψυχικού, ήταν και κάποια «φτωχοί συγγενείς» β΄ κατηγορίας παιδιά, που έμεναν στη Νέα Αγορά. Σήμερα, αυτοί που μένουν στη Νέα Αγορά κομπάζουν πως κατοικούν στο Παλαιό Ψυχικό. Την εποχή εκείνη όμως, εκεί κατοικούσαν φτωχοί άνθρωποι και τα παιδιά τους ερχόντουσαν στο σχολείο με τριμμένα ρούχα και τρύπια παπούτσια. Ακόμα θυμάμαι μια μικρή κοκκινομάλλα, Καλλιόπη τη λέγανε, πήγαινε στην τάξη μου. Μια χειμωνιάτικη μέρα στο διάλειμμα, άκουσα γέλια και κοροιδίες. Πήγα κοντά. Μια ομάδα της α΄ κατηγορίας την κορόιδευε, γιατί είχε τρύπια παπούτσια κι από μέσα φαινόντουσαν τα δάχτυλά της γυμνά, χωρίς κάλτσες. Εκείνη έκλαιγε... Καρφώθηκα στα πόδια μου. Μια εσωτερική φωνή υψώθηκε μέσα μου. Ήθελα να την υπερασπιστώ, να τους βρίσω. Τη φίμωσα αμέσως. Κάποιος θα βρεθεί εκεί μπροστά να πει για τον πατέρα σου, και θα σε φτύσουν κι αυτοί σαν τους άλλους... Έμεινα βουβή, να τη βλέπω ανυπεράσπιστη να κλαίει. Ύστερα η φωνή στράφηκε εναντίον μου: Είσαι μια δειλή! Μια τιποτένια! Ντροπή! Ντροπή!... Μεγάλη πια, την ξανασκέφτηκα τη σκηνή πολλές φορές: Γιατί να είμαι τόσο σκληρή με τον εαυτό μου; Στο κάτω κάτω, τι φταίει ένα καημένο παιδάκι που αναγκάζεται από τόσο μικρό να μπαίνει σε τέτοια διλήμματα; Πού να τη βρω τη δύναμη να υπερασπιστώ κάποιον άλλο, ενώ κι εγώ η ίδια είχα ανάγκη από υπεράσπιση; Δεν βαριέσαι... Όσες φορές και να μου εξηγώ πως εγώ δεν έφταιγα, πως το ίδιο θα κανε ο καθένας, δεν καταφέρνω να ξεφύγω από το υψωμένο δάχτυλο που με δείχνει: Ντροπή! Ντροπή! Ούτε μπορώ να κάνω εκείνη τη φωνή μέσα μου να σωπάσει.