Ο Θεοτόκης, ως κορυφαίος εκπρόσωπος του κοινωνικού ρεαλισμού και του νατουραλισμού, αρνείται να ωραιοποιήσει την πραγματικότητα αντίθετα, χρησιμοποιεί μια γλώσσα στιβαρή και πλούσια σε ιδιωματισμούς για να ξεσκεπάσει την απληστία, την ηθική διάβρωση και τη σκληρότητα μιας κλειστής κοινωνίας που κατασπαράζει όποιον αδυνατεί να προστατευτεί.

Η δύναμη του βιβλίου έγκειται στον τρόπο με τον οποίο μετατρέπει την πτώση ενός αντιφατικού ήρωα σε ένα οικουμενικό μάθημα ανθρωπογνωσίας, προκαλώντας στον αναγνώστη ένα μείγμα αποστροφής και βαθιάς συμπόνιας παράλληλα. Καθώς παρακολουθείτε την οικονομική και ψυχική εξαθλίωση του Καραβέλα από μια οικογένεια που τον εκμεταλλεύεται χωρίς έλεος, έρχεστε αντιμέτωποι με τις σκοτεινές πλευρές του ανθρώπινου ενστίκτου και τα αδιέξοδα της επιθυμίας. Το έργο αυτό, ένα διαχρονικό αριστούργημα, αποδεικνύει ότι, παρά το πέρασμα του χρόνου, οι μηχανισμοί της προδοσίας και του πάθους παραμένουν ακριβώς οι ίδιοι και η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει.