Από μικρή, η μαμά με αποκαλούσε «Πορτογύρα».
Και είχε δίκιο.
Δεν ήθελα να μένω στο σπίτι. Να παίρνω τους δρόμους ήθελα. Έτσι μεγάλωσα. Στις λαϊκές αγορές και στα παζάρια. Στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Στη Θεσσαλονίκη και σε όλους τους τόπους που αξιώθηκα να ταξιδέψω. Τόση ήταν η λαχτάρα μου να συναντώ άγνωστους ανθρώπους, που πολλοί το καταλάβαιναν και μου εξιστορούσαν τους καημούς και τα πάθη τους.
Κάθε συνάντηση κι ένα θαύμα.
Κάθε άνθρωπος σημαντικός μέσα στην ανωνυμία του, πολύτιμος στην ταπεινή ζωή του.
Κάθε ψυχή κι ένα φως κρυμμένο.
Τους είμαι βαθιά ευγνώμων. Μ’ έκαναν δική τους κι έγιναν δικοί μου. Κι έφτασαν να είναι τόσοι πολλοί, που αισθάνομαι πως έχω παντού συγγενείς. Παντού αδέρφια.

Η παρούσα συλλογή διηγημάτων είναι ένα κεράκι για όλους. Τους εδώ και τους εκεί.