Η Αγάπη είναι το Α και το Ω, ο σκοπός της ζωής. Συγχωρεί τα πάντα, ξεπερνά τις δυσκολίες, πηδά πάνω από τα εμπόδια, λειαίνει τις γωνίες και τις αγωνίες, δίνει νόημα στην καθημερινότητα. Και στο τέλος νικάει, έτσι πίστευα. Γνώρισα τον έρωτα της ζωής μου, τον Λευκό Ιππότη, τη Μεγάλη μου Αγάπη, και νόμιζα πως είχα βρει το κλειδί της ευτυχίας. Όχι την πόρτα του φόβου. Που, για φαντάσου, ανοίγει με το ίδιο κλειδί... Δεν προσέχεις τα σημάδια. Αδιαφορείς για τις ενδείξεις. Προσποιείσαι ότι δεν βλέπεις τα σήματα κινδύνου, γιατί συνεχίζεις να πιστεύεις πως η Αγάπη -αυτός ο διάολος- είναι η ουσία. Πως όλα όσα πίστευες ισχύουν ακόμη, πως η Αγάπη μαλακώνει τους ανθρώπους, συμφιλιώνει, σώζει. Μέχρι που ο Φόβος γίνεται καθημερινότητα χωρίς να το καταλάβεις. Δεν θυμάσαι πια πού χάθηκε η τόση Αγάπη. Και τότε όλα μέσα στο τρομαχτικό, επικίνδυνο πια σπίτι σού φωνάζουν: ορίστε, πού έφτασες. Ορίστε, που πεθαίνεις γι’ αυτόν. Και δεν θέλω να πεθάνω. Όχι ακόμη. Όχι με μικρά παιδιά. Όχι γι’ αυτόν. Έκανα λάθος, Λάθος με κεφαλαίο. Για την αγάπη με πεζό. Και ίσως να μην είναι αργά. Ίσως προλαβαίνω, έστω και τώρα, την τελευταία τελευταία στιγμή...