Ένιωσε τα χέρια της στον λαιμό του και πίστεψε πως του άγγιζε ένα σύννεφο απαλό, τραβώντας τον απ’ το χέρι για να του δείξει βιαστικά του παράδεισο. Δεν μπορούσε να ξεφύγει απ’ τα χείλη της, μια βελούδινη φυλακή με γερά σίδερα, που τον κράτησε κοντά της και δέσμιος πια μπορούσε ήσυχος ν’ αναπαυθεί και να μην τον νοιάξει ποτέ πια η ελευθερία του.
Ο Αρης προσπαθεί να επουλώσει την ανοιχτή πληγή της καρδιάς του από το τραύμα που απέκτησε στην προηγούμενη σχέση του. Είναι συγγραφέας και μάλλον γνωρίζει ότι το καλύτερο γιατρικό για τη θεραπεία του είναι η αποτύπωση των φλογερών συναισθημάτων πάνω σε λευκό χαρτί.
Εντελώς αναπάντεχα θα βρεθεί να πληκτρολογεί στον υπολογιστή τα κείμενά του η μυστηριώδης Μάρα με τα καταγάλανα μάτια, η οποία ανήκει στο υπηρετικό προσωπικό της θείας του. Ίσως εισβάλλει στη ζωή του ακριβώς για να αποδείξει ότι το καλύτερο φάρμακο σε κάθε είδος πόνου είναι η αγάπη και ο έρωτας, έστω κι αν πρέπει να περάσει ανάμεσα από αμαρτωλές φλόγες!
Θα νιώσουν άραγε ο ένας τον άλλον; Μήπως όταν αφήνεις κάποιον ελεύθερο και δεν τον κρατάς φυλακισμένο μαζί σου, επιτρέπεις στο πεπρωμένο να σε βρει και να παγιδευτεί από μόνο του στην αγκαλιά σου;

Ένα αισθηματικό μυθιστόρημα, που αποτελεί συνέχεια του βιβλίου «Μαύρο πικρό κρασί», μα διαβάζεται και ανεξάρτητα, με γνήσιο, ποιητικό ρομαντισμό και ασίγαστο πόθο, που δεν μπορείς παρά να τα νιώσεις...