Βυθιζόταν καθημερινά στις λάσπες και στις κουτσουλιές κι ύστερα επέστρεφε αμίλητος, με τα μαλλιά μπλεγμένα στο κοτετσόσυρμα και γεμάτος από τις γρατσουνιές, τις τσιμπιές, τις δαγκωματιές όλης της μέρας.
Τότε ένιωθε την καρδιά του να τρέμει μπροστά σε τόση θαυμαστή κοκορομυαλιά κι έλεγε πως θα πεθάνει... «Φυλάξου, Κικιρή».