…Τριάντα χρόνια, ίδια τα βήματά του.
Σφιχτοδεμένα τα κορδόνια της συνήθειας
όταν περπατάει,
θηλιές που δεν ξελύνονται
δένουν και βήματα μαζί.
Προλαβαίνει το δρομολόγιο των οχτώ.
Στο τζάμι του λεωφορείου κολλημένο το πρόσωπό του,
το βλέμμα παραλήφθηκε και σήμερα.
Στις στάσεις των λεωφορείων ανελέητη η ζωή,
ασήκωτη.
Επιστρέφει σπίτι στις εννιά.
Ποτέ δε θα αλλάξει τίποτα.
Κι όμως,
εκείνη η μικρή θηλιά η χαλαρή στ’ αριστερό παπούτσι
ήτανε μια κάποια υπόσχεση
πως χώραγε ένα βήμα ακόμη.