Προσπαθώ να ζωγραφίσω το είδωλό σου, μαμά, στο τζάμι του παραθύρου. Μα το απότομο ράπισμα της βροχής και ο παγωμένος αέρας που μπαίνει από τις χαραμάδες παγώνουν την καρδιά μου, σβήνουν μεμιάς τη μορφή σου και τη δωρίζουν πάλι σε μια πυκνή μαύρη νύκτα. Να μπορούσα να είχα γίνει μάγος σαμάνος να σε είχα βάλει, καλή μου, μαζί με τα χρόνια που πέρασαν μέσα σ΄ ένα μπουκαλάκι. Πόσο ευτυχισμένη θα ήμουνα. Έμεινε, θαρρώ, μόνο το άρωμα της λεβάντας και τα θλιμμένα μάτια των αγίων στο εικονοστάσι να με κοιτάζουν, για να μαλακώνουν τον καημό της απουσίας σου, καθώς η μνήμη μου τρυπώνει στο δωμάτιό σου.