Το εν λόγω πόνημα δεν φιλοδοξεί να κάνει κοινωνιολογική ανάλυση της εκπαιδευτικής διαδικασίας της εποχής εκείνης. Είναι, απλώς, ένα σκίρτημα ψυχής, μια μόχλευση συναισθημάτων την εποχή της αθωότητας και υπόμνηση καταστάσεων, πρακτικών και της ατμόσφαιρας που δημιούργησαν τις επόμενες γενιές Ελλήνων πολιτών. Είναι κατάθεση ψυχής, έκφραση αγάπης για όλους τους συντελεστές της εκπαιδευτικής διαδικασίας στο Δημοτικό Σχολείο Αλοννήσου, στους συμμαθητές των τάξεων του 1952, πολλοί από τους οποίους έχουν φύγει από τη ζωή, καθώς και στους δασκάλους/δασκάλες και τους γονείς που ζουν, πλέον, μέσα από τις δικές μας μνήμες και τα δικά μας συναισθήματα...