Πενήντα έξι συν ένα ασπρόμαυρα χρονογραφήματα -καρπός της ανεπίληπτης αφυπηρέτησής μου, του κόλπου της Αλοπρόνοιας και της σκιτσογραφικής μου επανάνθισης- ζωντανεύουν λίγο πριν ξημερώσει, με τη θάλασσα της Σίκινου να παρακολουθεί σιωπηλή: "Ακόμα αυτός με το μπριάμ;" Οι πέτρες θυμούνται ανθρώπους που δεν χωρούν στις εξουσίες κι έτσι, μέσα στη σιωπή, άνθισαν μικρές κοινότητες γεμάτες φιλότιμο, γέλια και -ναι- λίγο ζαρζαβάτι. Ένα μπακάλικο όλο κι όλο, με το ενδοκυκλαδικό να φέρνει φρέσκα λαχανικά κάθε Τετάρτη και Παρασκευή. Η επιλογή; μπριάμ ή... μπριάμ! Υπουργός Διανομής της ’τυπης Μεσογειακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας: η Φλώρα! Στα χέρια της, μελιτζάνες και ροδάκινα χόρευαν με χαμόγελο και οι κινήσεις της μετέτρεπαν το φαγητό σε νόμο - όχι σε χαρτί, αλλά σε ταψί, με λάδι, ντομάτα και φιλότιμο. Εκεί όπου οι δείκτες ευτυχίας γελούν μπροστά σε ΑΕΠ και ανάπτυξη κι η χαρά μετριέται σε γέλια, τραπέζια και παιδικές φωνές, η ζωή κυλάει στο φως της πλατείας, απλή και γλυκιά.

Χρονογραφήματα με την ανάσα του νησιού, τα μυστικά που φέρνει ο άνεμος από τα γεγονότα του κόσμου και ένα γλυκό οίκοθεν μπούρου-μπούρου, που μου υπενθυμίζει όσα ξεχνώ. Μια γραπτή υπενθύμιση πως οι πιο ζεστές πολιτείες στήνονται με αυλές, θέα στη θάλασσα, γεύση μπριάμ και μυρωδιά βασιλικού: πενήντα έξι συν μία μικρές ιστορίες, σαν πέτρες στην ακροθαλασσιά, καθεμία ξεχωριστή, μα όλες μαζί συνθέτουν μια αθώα, γλυκιά ψηφίδα. Δημοκρατία τη λένε...