Η Αθηναία η κατσαρίδα, μάνα, είναι αλλιώς. Τεράστια! Με ένα χρώμα απαίσιο, τρομακτικό, σκούρα καφεκόκκινη. Είναι ένα τέρας βρόμικο. Κυκλοφορεί μες στα σκατόνερα, μες στα σιφόνια, στις σωληνώσεις των αποχετεύσεων, σε σκοτεινές καταπακτές, όπου πιο βρομερά μπορείς να φανταστείς. Κι ύστερα πάνω σου, γαμώτη μου, αηδία, σίχαμα!
Μπορώ, παρακαλώ, να μείνω μόνη μου; Μπορείτε, σας παρακαλώ, να εξαφανιστείτε; Να μην υπάρχετε. Πώς να το πω;

Μία γυναίκα εξήντα επτά ετών, ζει μόνη της στο κέντρο της Αθήνας. Ο εσωτερικός της μονόλογος είναι μία βασανιστική αναμέτρηση με όσα συμβαίνουν γύρω της. Αηδιάζει, σιχαίνεται, την κυριεύει ο φόβος. Εξοπλίζεται με μίσος και νομίζει έτσι πως παίρνει τα μέτρα της.