Η «επιστροφή στον Φρόιντ», μετά τον πόλεμο του Ζακ Λακάν είχε ως αποτέλεσμα για την ψυχαναλυτική θεωρία και την κλινική εφαρμογή της, να διαδραματίσει ένα σημαντικό ρόλο στην ιστορία της ίδιας της ψυχανάλυσης στη Γαλλία και επέτυχε περαιτέρω την διεθνή αναγνώριση και καταξίωση. Η κυριολεκτική ερμηνεία του φροϋδικού κειμένου από τον Ζακ Λακάν και εισαγωγή της προβληματικής του πατέρα στην γλωσσική τάξη και πιο συγκεκριμένα την αναγωγή της στην πατρική μεταφορά μάς επιτρέπει να μην περιορίσουμε την ψυχανάλυση στις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας και να κατανοήσουμε τη σημασία των εννοιών που εισάγει στο πεδίο του φαντασιακού, του συμβολικού και πραγματικού.

Η ανανέωση της κλινικής επιτυγχάνεται, μέσα από την επεξεργασία των φροϊδικών εννοιών η οποία αναδεικνύει την συνεισφορά του Λακάν στην διαμόρφωση του ψυχαναλυτικού λόγου. Η αναφορά στις διαδοχικές πλευρές της έννοιας της διάκλεισης καταδεικνύει την εξέλιξη της προβληματικής στην ψυχαναλυτική προσέγγιση της ψύχωσης η οποία στηρίχθηκε για τον Φρόιντ αλλά και για τον Λακάν στα γραπτά του Schreber και αργότερα του Joyce. Η προσπάθεια της παρούσας έκδοσης έρχεται να ιχνηλατήσει την πορεία της θεωρίας και της κλινικής της ψυχανάλυσης και να εξοικειώσει το αναγνωστικό κοινό με τις έννοιες και μεθοδολογία της.