Η ζωή προχωρά και τα γεγονότα αναδιαμορφώνουν τον χώρο όπου συναντώνται οι άνθρωποι. Η αντίληψη μεταβάλλεται, τα συμπεράσματα διαφοροποιούνται, και κάθε εκτίμηση γεννά πρωτοβουλίες που στρέφουν την πορεία προς το αύριο.

Οι θεωρίες και οι σκιές του Χθες επαναφέρουν τις συνειδήσεις σε παλιές στάσεις, αποκαλύπτοντας πως το παρελθόν δεν μπορεί να παραμεριστεί, και πως η γνώση του παραμένει το απαραίτητο εργαλείο για την επαναδιαπραγμάτευση του παρόντος και τη διαμόρφωση του μέλλοντος.

Και όμως, οι οιωνοί παραμένουν ασαφείς, τα σημάδια αβέβαια, και ο άνεμος που θα ωθήσει σε καινούργιες εμπειρίες δεν αλλάζει ούτε κατεύθυνση ούτε ρυθμό, ο χρόνος προχωρά ευθύγραμμα, με διακυμάνσεις και ανασκιρτήματα, χωρίς να αναστέλλεται.

Κάθε στιγμή φέρει μέσα της τη σιωπηλή υπόμνηση της αδυναμίας να προκρίνουμε, να ελέγξουμε το απρόβλεπτο.

Κάθε βήμα προς το μέλλον είναι ταυτόχρονα και βήμα προς το εσωτερικό του εαυτού, ο χρόνος δεν είναι γραμμική συνέχεια αλλά στρωματοειδής μνήμη, με τα παλιά ίχνη να ανατροφοδοτούν και να σμιλεύουν το τώρα.

Με το Νήμα του Χρόνου επιχειρείται ένα άνοιγμα προς το μέλλον, με βαθιά υπόμνηση του Χθες που αναδιατάσσεται μέσα από το Τώρα.

Ένα ταξίδι του ατόμου μέσα στο Γίγνεσθαι στην προσπάθειά του να στοχαστεί το Είναι, τον πυρήνα και την πηγή που αναβλύζει η σκέψη.