"Αυτό το σύστημα διατηρείται στην εξουσία δημιουργώντας μια κουλτούρα φόβου την οποία ισχυρίζεται ότι μόνο αυτό μπορεί να αντιμετωπίσει."

Στο βιβλίο που έμελλε να αποτελέσει τη Βίβλο του κινήματος για την αποχρηματοδότηση της αστυνομίας, ο Αλεξ Βιτάλε, αφενός, "ανακρίνει" έναν προς έναν τους επίσημους στόχους της αστυνόμευσης -από την σεξεργαοία και τα ναρκωτικά ως τους αστέγους, από τους ψυχικά ασθενείς μέχρι τους μετανάστες- τεκμηριώνοντας πώς αυτή αποτυγχάνει παταγωδώς σε όλους. Αφετέρου, σκιαγραφεί τον αληθινό της στόχο: να τραβάει μια "λεπτή μπλε γραμμή ανάμεσα στους έχοντες και τους μη έχοντες". Ο ιστορικός της ρόλος -"η ανίχνευση και υπονόμευση κινημάτων που απειλούν την οικονομική και πολιτική καθεστηκυία τάξη, ανεξάρτητα από το αν υφίσταται εγκληματική ενέργεια"- αντανακλάται στους προγόνους της: Πληρωμένοι απεργοσπάστες, μπράβοι των εργοδοτών, λευκοί έποικοι κυνηγοί ιθαγενών, περίπολοι επιτήρησης των μαύρων σκλάβων και τεχνικές καταστολής των αντιαποικιοκρατικών αντάρτικων...

Η σύγχρονη αστυνόμευση είναι σε μεγάλο βαθμό ένας πόλεμος κατά των φτωχών που κάνει ελάχιστα για να γίνουν οι άνθρωποι πιο ασφαλείς ή οι κοινότητες ισχυρότερες.