Το νόμισμα, λένε, έχει πάντα δυο όψεις. Η λήθη μάλλον έχει μόνο μια. Η θύμηση πάλι, είναι πολύπλευρη και πολυδιάστατη. ’λλες φορές ανοίγει με δυσκολία, άλλες φορές ανοίγει σαν να μην έκλεισε ποτέ, όσα χρόνια κι αν πέρασαν. Κάποιες ώρες που δεν φαντάζεται κανείς, έτσι στα καλά καθούμενα, ανοίγει την πόρτα του μυαλού κι αρχίζει να πετάει έξω λόγια, μορφές, πρόσωπα, εικόνες, μυρωδιές, ανατριχίλες, μουσικές, συναισθήματα.

Μια συλλογή διηγημάτων που φωτίζονται από το μικρό φως της μνήμης που αρνείται να δύσει ακόμα.