Η taqueria είχε σχεδόν αδειάσει. Όλες οι μάσκες γύρω της τώρα χαμογελούσαν με φρύδια τσιγκέλια και στόματα κόκκινα σαν βράγχια ψαριού. Έπρεπε να θυμηθεί. Να θυμηθεί τι; Κάτι. Ήταν πολύ σημαντικό. Κάτι που σκεφτόταν πριν. Πριν; Πότε πριν; Πριν από τι;

Μια γυναίκα, μπλεγμένη τυχαία στην ατμόσφαιρα γιορτής στους δρόμους της Πόλης του Μεξικού. Στη μια πλευρά της Avenida οι μάσκες, οι χοροί του καρναβαλιού, η αχαλίνωτη λαγνεία. Στην άλλη, την «κακή πλευρά», η Σενιορίτα προσπαθεί να προσανατολιστεί σε μια παρέλαση τρόμου στους δρόμους της παράφορης ελπίδας και των διαψεύσεων, σκέφτεται την ταπείνωση του θανάτου, φυσάει το πένθος από τα πνευμόνια της και αγνοεί τις συστάσεις να μη βγαίνει μόνη της τη νύχτα - εξάλλου, τι πιο επικίνδυνο από τις εικόνες που ξεβράζει το ανυπάκουο, χαοτικό και επικίνδυνα ζωντανό μυαλό της;