«Ντύνομαι τη σιωπή, έτσι έμαθα, κι ακολουθώ τους κανόνες. Όπως μου τους επέβαλαν.

Κόρη είμαι, ακόμα, στα 23 χρόνια, στην επαρχιακή μου πόλη. Κάθε που βγαίνω από το σπίτι μου να πάω για δουλειές της μάνας και του σπιτιού νιώθω τα βλέμματά τους να με παίρνουν στο κατόπι, να μου γαργαλεύουν την πλάτη, τον ψίθυρο να με παραβγάζει. Γεροντοκόρη. Νιώθω την κοροϊδία στο βλέμμα τους. Η κόρη που έμεινε γεροντοκόρη, σιγοτραγουδώ μέσα από τα χείλια, σκορπάω τις καλημέρες μου με ύφος και με στητό παράστημα».

Από το χωριό στην πόλη, κι από τη σιωπή στην ελευθερία. Ένας χρόνος από τη ζωή της Μαρίας, μιας μεγαλοκοπέλας του χωριού που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη. Η ιστορία της αφορά στην ιστορία όλων αυτών των κοριτσιών που ζήτησαν ένα καλύτερο αύριο μακριά από την επαρχία. Πρόκειται για ένα μάλλον αστικό μυθιστόρημα που ξετυλίγεται σε μια εποχή για την οποία δεν έχουν γραφτεί πολλά, μια μάλλον σκοτεινή εποχή με την έννοια του τι γνωρίζουμε για το τότε, μια εποχή με έντονα τα απόνερα του εμφυλίου και το ξεκίνημα της αστυφιλίας. Μια πολυεπίπεδη καταγραφή τόπου, χώρου, χρόνου, κοινωνικών θεσμών και φύλου.