Κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, καλλιτέχνες από την Ελλάδα μετακινήθηκαν στο Δυτικό και το Ανατολικό Βερολίνο, αφήνοντας την Αθήνα, το Παρίσι, τη Ρώμη, τη Λουκέρνη, το Μόναχο και το Λονδίνο. Έγιναν μέρος του γερμανικού και του παγκόσμιου 68, ενώ πραγματεύθηκαν καλλιτεχνικά και τις συνέπειες της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας.

Σε συνεργασία ή και σε αντίστιξη με σύγχρονούς τους διεθνείς καλλιτέχνες στο Βερολίνο διαμόρφωσαν νέα ιδιώματα με αναφορές στο ίδιο το γεγονός της ανέγερσης του Τείχους, στη συνθήκη της μετανάστευσης και στη δικτατορία στην Ελλάδα, ως φωνή των πολιτικών διεκδικήσεων στη Γερμανία και την Ελλάδα. Προέκριναν τόσο τις πειραματικές μορφές έκφρασης, όσο και τις ευανάγνωστες καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις για να συνδιαμορφώσουν μια ευρύτερη ιδεολογική ριζοσπαστικοποίηση.

Η Ελεάνα Στόικου διαβάζει τις πολιτικές καλλιτεχνικές διεργασίες μέσα από έργα, αρχεία και συνεντεύξεις καλλιτεχνών όπως οι Γιώργος Αργυράκης, Αλέξης Ακριθάκης, Ηλίας Ζέγγελης, Στάθης Λογοθέτης, Κωνσταντίνος Ξενάκης, Φώτης Τσαπράζης, Κώστας Τσόκλης, Γιάννης Ψυχοπαίδης.