Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, έντονα, αντιφατικά και συγκρουσιακά συναισθήματα κατέκλυσαν τον δημόσιο χώρο και λόγο. Ο φόβος, η θλίψη, η απογοήτευση, η οργή, η ντροπή, η περιφρόνηση, η αποστροφή, η ενοχή, το μίσος, η ελπίδα και η αγάπη για την πατρίδα, στις διαφορετικές εκδοχές και εντάσεις τους, υπήρξαν τα κυριότερα συναισθήματα που χρωμάτισαν συνολικά τη δημόσια σφαίρα αλλά και, ειδικότερα, την πολιτική διαμάχη γύρω από τις αιτίες, τις συνέπειες και τις ενδεδειγμένες πολιτικές για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Η μελέτη εξετάζει τη δημόσια, ήδη πολιτική για τον Αριστοτέλη, λειτουργία και χρήση των συναισθημάτων στο πλαίσιο των κοινωνικοπολιτικών συγκρούσεων. Εστιάζει στην περίοδο 2009-2018, για να αναλύσει την πολιτική ενεργοποίηση και αξιοποίηση των συναισθημάτων στη δημόσια σφαίρα. Σε αυτήν την κατεύθυνση, διερευνά τους τρόπους με τους οποίους τα δημόσια συναισθήματα εμψύχωσαν και προσανατόλισαν τον κεντρώο-φιλελεύθερο δημόσιο λόγο κατά την υπεράσπιση του πολιτικού προγράμματος του εκσυγχρονιστικού εξευρωπαϊσμού. Συγχρόνως, αναδεικνύει και φωτίζει αφενός την ιδεολογική ατμόσφαιρα εντός της οποίας αναπτύχθηκε η πολιτική διαμάχη για τη λιτότητα, αφετέρου τα πολιτικά χαρακτηριστικά, τις αξίες, τις ιδέες και τις επιδιώξεις που συνομίλησαν, αλληλοδιαπλέχθηκαν και διαμόρφωσαν την πολιτική συμμαχία του ακραίου/αυταρχικού κέντρου που ηγεμονεύει έκτοτε στο πολιτικό σύστημα.