Το «θετικό» δεν είναι θετικό χωρίς το «αρνητικό» και το «αρνητικό» δεν είναι αρνητικό χωρίς το «θετικό». Aρα αυτά μπορούν απλώς να είναι τα δύο μισά ενός ολόκληρου, δύο εννοιολογικές όψεις ενός ολόκληρου, το οποίο ως ολόκληρο δεν είναι δυνατόν να συλληφθεί - ακριβώς επειδή είναι αυτό που ζητάει να συλλάβει.

Το «είναι» δεν είναι δυνατόν να είναι χωρίς το «μη είναι», και το «μη είναι» δεν είναι δυνατόν να μην είναι χωρίς το «είναι». Aρα αυτά μπορούν να είναι μόνο δύο εννοιολογικές όψεις ενός ολόκληρου, το οποίο ως τέτοιο δεν είναι δυνατόν να συλληφθεί - στο οποίο δεν υπάρχουν ούτε το είναι ούτε το μη είναι ως αντικειμενικές υποστάσεις.

Η «φαινομενικότητα» (η μορφή) δεν είναι δυνατόν να εμφανιστεί χωρίς το «κενό» (κενότητα φαινομενικότητας) και το «κενό» δεν είναι δυνατόν να είναι κενότητα φαινομενικότητας χωρίς «φαινομενικότητα». Aρα αυτά πρέπει να είναι δύο εννοιολογικές όψεις αυτού το οποίο αντικειμενικά είναι ασύλληπτο -στο οποίο η ταυτότητά τους είναι απόλυτη στη μη αντικειμενικότητα.

Το «υποκείμενο» δεν έχει εννοιολογική υπόσταση χώρια από το «αντικείμενο», ούτε το «αντικείμενο» χώρια από το «υποκείμενο». Και αυτά είναι δίδυμες στροβιλιζόμενες όψεις του ασύλληπτου στο οποίο αναπόφευκτα επανενώνονται όταν αποφασίζουν το ένα το άλλο.

Όπου δεν υπάρχει ούτε θετικό ούτε αρνητικό, ούτε είναι ούτε μη είναι, ούτε φαινομενικότητα ούτε κενό, ούτε υποκείμενο ούτε αντικείμενο, πρέπει να υπάρχει ταυτότητα. Η ταυτότητα όμως δεν μπορεί να αντιληφθεί τον εαυτό της, και αυτή είναι αυτό που είμαστε. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μόνο αυτός που δεν γνωρίζει μιλάει, και αυτός που γνωρίζει δεν μιλάει - διότι αυτό-που-αυτός-είναι δεν μπορεί να είναι αντικείμενο αυτού-που-αυτός-είναι, και έτσι δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός ή να περιγραφεί.