Ο Eλπιδοφόρος Ιντζέμπελης κάνει ελεύθερη κατάδυση στα βάθη του απέραντου γαλάζιου της ερωτικής ποίησης της ποίησης που υμνεί την αγάπη και αποθεώνει τον έρωτα. Η μόνη του εφεδρεία το ένστικτο: απογυμνωμένος από κάθε αναστολή ξεδιπλώνει την καρδιά του με λέξεις σε μια λυρική εξομολόγηση που μοιάζει με αυτοσχέδια καντάδα, μια τρυφερή μελωδία ενορχηστρωμένη έτσι ώστε να χαϊδέψει απαλά τις αισθήσεις του υποκείμενου του πόθου του: της Ελένης. Όπου η Ωραία Ελένη, δεν είναι άλλη από τη δική του Μούσα, τη δική του Γυναίκα, το αρχετυπικό θηλυκό και μυθικό πλάσμα της προσωπικής του σαγήνης, που στοιχειώνει με τη μορφή της τα βράδια και φωτίζει τις μέρες του... Όλα τα ποιήματα μια αλληλουχία σκέψεων ενός τρελά ερωτευμένου, μια ορμητική αποτύπωση πάνω στο χαρτί στίχων που γράφτηκαν πάνω στον πυρετό του έρωτα και σφύζουν από την έμφυτη ικανότητα του συγγραφέως να δημιουργεί τη δική του ερωτική επικράτεια. Ο ποιητής κατορθώνει τον μύχιο κόσμο του, να τον νιώσει ο αναγνώστης οικείο, σαν κάτι δικό του, σαν την προσωπική του κατάθεση ψυχής.

Στον ελαιώνα της αγάπης η ερωτική αφήγηση μοιάζει με ονειρική περιπλάνηση μέσα σε παραμυθένια τοπία, τόσο ιδεατά, που αναδεικνύουν περίτρανα την παντοδυναμία του φτερωτού θεού, τη μεθυστική και ιερή επίδρασή του πάνω στους ανθρώπους. Αλλά και την υπερφυσική δεξιοτεχνία του κάθε φορά που τα ευθύβολα βέλη του χτυπούν την καρδιά, η έννοια του «δύο» να υψώνεται στο υπερβατικό «ένα»...