... ή Ο λαός των ποντικιών

Η αοιδός μας ονομάζεται Γιοζεφίνε. Όποιος δεν την έχει ακούσει, δεν γνωρίζει τη δύναμη του τραγουδιού. Δεν υπάρχει κανείς που να μην τον συνεπαίρνει το τραγούδι της, κι αυτό έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία, γιατί το γένος μας γενικά δεν αγαπάει τη μουσική. Για εμάς η καλύτερη μουσική είναι η βουβή ειρήνη, η ζωή μας είναι δύσκολη, και, ακόμη κι όταν έχουμε παλέψει να ξεμπερδέψουμε με όλες τις καθημερινές σκοτούρες, δεν μπορούμε να φτάσουμε υψηλά πράγματα, όπως η μουσική, που απέχουν τόσο από την υπόλοιπη ζωή μας. Ωστόσο δεν παραπονιόμαστε πολύ, δεν φτάνουμε καν ώς εκεί, θεωρούμε πως το μεγαλύτερό μας πλεονέκτημα είναι μια κάποια πονηριά για τα πρακτικά πράγματα, την οποία βεβαίως τη χρειαζόμαστε, και μάλιστα επειγόντως, και στο χαμόγελο αυτής της πονηριάς καταφέρνουμε να βρίσκουμε παρηγοριά για όλα, ακόμη κι αν καμιά φορά -πράγμα που όμως δεν συμβαίνει- νιώθουμε την ανάγκη για την ευτυχία που ίσως εκπορεύεται από τη μουσική. Μόνο η Γιοζεφίνε αποτελεί εξαίρεση, αγαπάει τη μουσική και ξέρει να τη μεταδίδει, είναι μοναδική, όταν χαθεί, θα εξαφανιστεί και η μουσική από τη ζωή μας -ποιος ξέρει για πόσο καιρό.