Ο ήρωας του μυθιστορήματος αποφασίζει να χαθεί πριν προλάβει να τον χαράξει οριστικά η ζωή. Κλείνει την πόρτα του διαμερίσματος και γλιστρά σε χειμερία νάρκη, όμοια με αυτή των άλλων ζώων, η οποία μοιάζει λιγότερο με ύπνο και περισσότερο με πρόσκληση σε κάτι αόρατο. Μέσα από τη σιωπή, ξυπνούν αναμνήσεις που δεν υπακούν στη σειρά τους, όνειρα που διεκδικούν χώρο, τόποι που εμφανίζονται σαν θραύσματα από άλλη πραγματικότητα: η σκοτεινή δεξαμενή ενός αγιορείτικου μοναστηριού κι ένα κυκλαδίτικο ορυχείο, όπου ένα πρόσωπο μοιάζει να τον περιμένει χιλιετίες. Μια γυναίκα τον αναζητά επίμονα και ανεξήγητα. Τα παγώνια του Σκαραμαγκά σιωπηλά, σχεδόν τελετουργικά, παραμένουν οι μόνοι γνώστες της αλήθειας. Από το άνοιγμα των φτερών τους θα φανερωθεί η αρχή και το τέλος.