Η απιστία είναι το κεντρικό αδίκημα του οικονομικού ποινικού δικαίου, στο οποίο έχει ανατεθεί η αποστολή της προστασίας της ξένης περιουσίας από τα πρόσωπα που έχουν επιφορτιστεί με το καθήκον να μεριμνούν γι’ αυτή, δηλαδή τους εγγυητές της ακεραιότητάς της. Στο επίκεντρο της εργασίας βρίσκεται η μετατόπιση του ερμηνευτικού παραδείγματος της απιστίας από την παραδοσιακά κρατούσα θεωρία της κατάχρησης αντιπροσωπευτικής εξουσίας διάθεσης προς την θεωρία της διάρρηξης της πίστης. Η τελευταία ανταποκρίνεται, κατά τον συγγραφέα, καλύτερα στο γράμμα, το πνεύμα, την ιστορία και την εγκληματοπολιτική στόχευση της διάταξης στο σύγχρονο οικονομικό περιβάλλον.

Στο πλαίσιο αυτό, η αναδρομή στην ιστορία της απιστίας και στα γερμανικά θεωρητικά πρότυπα δεν λαμβάνει χώρα για λόγους πληρότητας ή/και παράδοσης κατά τη μονογραφική επεξεργασία διατάξεων του Ποινικού Κώδικα, αλλά ως κρίσιμο στοιχείο για την κατανόηση των θέσεων της εργασίας σχετικά με την ερμηνεία της ισχύουσας διάταξης του άρθρου 390 νΠΚ. Κατά τον συγγραφέα, η κατάλυση του ιστορικού επιχειρήματος της κρατούσας άποψης αποτελεί το σημαντικότερο βήμα για την αλλαγή του ερμηνευτικού παραδείγματος της απιστίας. Η δογματική προσέγγιση της απιστίας λαμβάνει χώρα με βάση τη λειτουργία που καλείται να επιτελέσει μέσα στο συνολικό σύστημα ποινικής προστασίας των περιουσιακών αγαθών ως όριο μεταξύ αυτής και της ανεπίτρεπτης ποινικοποίησης αστικών διαφορών από αντισυμβατικές συμπεριφορές.

Κατά το προτεινόμενο νέο ερμηνευτικό πρότυπο η νομοτυπική υπόσταση της απιστίας συνιστά προνομιακό πεδίο για τη θεωρία του αντικειμενικού καταλογισμού, καθώς ο νόμος περιγράφει τον κανονιστικό δεσμό μεταξύ της παράβασης των κανόνων επιμελούς διαχείρισης (μιας εξωτερικής-αντικειμενικής αμέλειας, γνωστής από τη δογματική του εξ αμελείας εγκλήματος) και του αξιοποίνου αποτελέσματος της ζημίας, στο οποίο αυτή μετουσιώνεται. Με αυτή τη θεωρητική αφετηρία εννοιολογείται και η σφόδρα εριζόμενη σπουδαιολόγηση της ζημίας ως «βέβαιης».