Γράφω όχι γιατί έχω κάτι να πω αλλά για να δω αν θα έχω να πω κάτι - πράγμα, εννοείται, που ούτε κι αυτό είμαι σε θέση να εκτιμήσω ή να αποτιμήσω κάθε φορά που τελειώνω κάποιο γραφτό. Οπότε, το μοναδικό κάτι που προκύπτει από όλη αυτή την ιστορία και που έχω όχι να πω βέβαια αλλά να προτείνω είναι η απόλαυση της γραφής. Η απόλαυση ή μήπως και η δυστυχία της; Κάθε φορά που προσπαθώ να πάρω απόσταση, φαντάζομαι την αφεντιά μου άλλοτε σαν έναν τετραπληγικό homo universalis, που πασχίζει όχι μόνο να σηκωθεί όρθιος και να σταθεί στα πόδια του αλλά και να περπατήσει έως και να τρέξει, και άλλοτε σαν έναν σκυμμένο πάνω από ένα τραπέζι καμπούρη, που αρέσκεται να μουτζουρώνει με τα κολλυβογράμματά του αμέτρητες λευκές επιφάνειες, νυχθημερόν. Θεάματα που άλλες φορές με κάνουν να κουνάω το κεφάλι μου με θλίψη και άλλες με διασκεδάζουν αφάνταστα, ιδίως όταν αναλογίζομαι ότι οι αναπηρίες αυτές χρεώνονται ή πιστώνονται στην ελευθερία της βουλήσεως - αν είναι δυνατόν δηλαδή να υπάρχει τέτοιο πράγμα.