ΜΙΚΡΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

...μια παρέα Τούρκων στεκόταν λίγο πιο πέρα και συνομιλούσαν μεταξύ τους, όταν ένας από αυτούς είπε: «Σήμερα θα σκοτώσω έναν Γκιαούρη!». Τράβηξε το πιστόλι και πυροβόλησε τον Νικόλα που έτυχε να είναι εκεί...

...είδα με τα μάτια μου το μωρό μιας μάνας, η οποία είχε πεθάνει στο δρόμο, να προσπαθεί να θηλάσει. Ένας Τούρκος πλησίασε τη νεκρή γυναίκα και, κλωτσώντας την, φώναζε: «Ψέματα κάνεις ότι πέθανες! Ψέματα!»...

...το βάρος του μικρού αγοριού είχε γίνει αβάσταχτο στους ώμους και στα χέρια της Ελπίδας. Οι δυνάμεις της την εγκατέλειπαν. Με πολύ πόνο ψυχής αναγκάστηκε να αφήσει τον αδελφό της στην άκρη του δρόμου. Στάθηκε για λίγο κοντά του, μέχρι που την έσπρωξε ο Τούρκος να προχωρήσει. «Γύριζα κάθε τόσο και τον έβλεπα» μας έλεγε η μητέρα μου. «Με κοιτούσε και έκλαιγε. Έβαζε τα χέρια του στο χώμα και προσπαθούσε να σηκωθεί. Μάτωσε η ψυχή μου» έλεγε. Η Ελπίδα, καθώς προχωρούσε, γυρνούσε κάθε λίγο και τον έβλεπε...

...χωρίς τροφή μέσα στο κρύο και στο χιόνι, το μικρό κορίτσι ξεψύχησε. Αφησαν το άψυχο κορμάκι της στην άκρη του δρόμου και το σκέπασαν με χιόνι. Οι δύο αδελφές, εξουθενωμένες και με πόνο ψυχής, κάτω από την εποπτεία των Τούρκων συνέχισαν να περπατούν, ώσπου η έγκυος Μαρία άρχισε να πονάει...