Εννέα θεατρικά έργα "μικρού μήκους", μικρής διάρκειας δηλαδή. Κυρίως με ένα πρόσωπο επί σκηνής, που διαλέγεται με κάποιο άλλο πρόσωπο, άφαντο ή βουβό, ή πιο συχνά με τον εαυτό του. Αλλά και έργα με περισσότερα πρόσωπα. Έργα που αφηγούνται ιστορίες από τα διαλείμματα της ζωής, συζητήσεις που κόβονται στη μέση, σκέψεις που μένουν ατελείωτες. Ιστορίες από τα "μέσα": μια επίμονη ανάμνηση που χορεύει μαζί σου, η σιωπή που οικειοθελώς διαλέγεις, η συνηθισμένη μέρα που ξαφνικά κάθε σκιά φαίνεται βαθύτερη. Εδώ οι χαρακτήρες δεν επαναστατούν με λόγια αλλά με την επιμονή τους να υπάρχουν σε μια πραγματικότητα που τους σπρώχνει στη "μπάντα". Ψάχνουν για κάτι που δεν μπορούν πάντα να ονομάσουν: μια αλήθεια, μια απουσία, μια πιο διαυγή στιγμή. Ο διάλογος, κοφτός και κυρίως εσωτερικός, λειτουργεί σα νυστέρι, ανατέμνοντας την επιφάνεια της καθημερινότητας για να αποκαλύψει τον παλμό της ανθρώπινης μοναξιάς, του πόθου, της ελευθερίας που ορίζεται από τις μικρές, προσωπικές αντιστάσεις. Παίρνοντας στοιχεία από την ποίηση και την υπαρξιακή αναζήτηση, τα έργα αυτά δεν προσφέρουν εύκολες λύσεις. Προτιμούν να παραμένουν ανοιχτά ερωτήματα, σαν παράθυρα που ξαφνικά ανοίγουν σε ένα δωμάτιο και αφήνουν τον αέρα να κυκλοφορήσει ανάμεσα σε σκιές. Καλούν τον αναγνώστη -και τον μελλοντικό θεατή- να μπει κι αυτός μέσα στο δωμάτιο και να αναζητήσει, και ίσως να βρει, μέσα στη δική του σκιά ηχώ από τις άλλες.