Ο παραλήπτης του σχεδόν, αυτής της πριονοκορδέλας που μασουλάει αδιακρίτως το κάθε υπόβαθρο, ταλαντεύεται στους κραδασμούς της αμφισημίας, του περίπου, του «έτσι και έτσι», του «θα δούμε», του ίσως, μέχρι που αρχίζει να αμφιβάλει για το περίγραμμα της ίδιας του της ύπαρξης. Γενικότητες, διπλά μηνύματα και διαρκή διλήμματα και πισωγυρίσματα κατακάθονται στα χνάρια της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, της πολιτικής υπόστασης, των επαγγελματικών και προσωπικών σχέσεων, στην κριτική και τη λογοτεχνία, καταδικάζοντας όλους και όλες στη χημική αδράνεια της αβεβαιότητας. Ο Ποινικός Κώδικας του Σχεδόν, ο Δεκάλογος του Σχεδόν, η Δίκη του Σχεδόν και ένας καταιγισμός emails που δεν ξέρεις πού σε αφήνουν. Ανοιξε αυτό το βιβλίο σε μια τυχαία σελίδα και δεν θα καταλάβεις αν το σχεδόν ξέφυγε από τις σελίδες του ή αν ένα δικό σου σχεδόν, βούτηξε ακαριαία να βρει τους οικείους του.