...εισαγωγή στην αγάπη

Η φλόγα σου μου καίει ακόμη την παλάμη, αφήνοντας ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή. Σε προσκύνησα και πά¬λεψα για ’σένα κι ακόμη πολεμώ. Ξαπλωμένος στο χορ-τάρι μ’ ένα λουλούδι στο στόμα, μεθώντας απ’ τα χαμό¬γελα των ερώτων σου που με περιδιαβαίνουν σαν σύν¬νεφα.

Δεν έλειψες ποτέ σου απ’ το πλάι μου, γιατί ήσουν και θα ’σαι παντοτινά η άδολη αγάπη. Κι εγώ, ο αγνός πιστός που έμαθα ευλαβικά να γονατίζω γυμνός, καρτερώντας γι’ αντάλλαγμα τ’ αθώο άγγιγμα σου στ’ ολό¬γιομο Φεγγάρι. Μα εσύ έρχεσαι πάντοτε ως Ήλιος και φεύγεις σαν Θάλασσα, στοιχειώνοντας τις νύχτες μου με την ακριβή σου αγκαλιά και το μελάνι στα δάχτυλα.

Φτερά η πνοή σου.

Παράδεισος το σιωπηλό σου βλέμμα...