Στην τουρκική βιβλιογραφία, η χρονική περίοδος κατά την οποία εμφανίζονται για πρώτη φορά κείμενα στην Τουρκική (δηλαδή από την Προφορικώς Μεταφερόμενη Λογοτεχνία), έως την εποχή που η τουρκική λογοτεχνία παρουσιάζει έργα υπό την επίδραση της Λογοτεχνίας της Δύσης (δηλαδή έως την περίοδο Τανζιμάτ, 1839), ονομάζεται Παλαιά Τουρκική Λογοτεχνία. Η δε περίοδος από το Τανζιμάτ έως και σήμερα ονομάζεται Νέα Τουρκική Λογοτεχνία. Στην ιστορική της πορεία, η Τουρκική Λογοτεχνία χωρίζεται σε τρεις μεγάλους βασικούς κύκλους, τρεις μακροχρόνιες περιόδους: – τη Λογοτεχνία προ εξισλαμισμού των Τούρκων, – τη Λογοτεχνία υπό την επίδραση του Ισλάμ, – τη Λογοτεχνία υπό την επίδραση της Δύσης. Σε κάθε μία από τις προαναφερόμενες χρονικές περιόδους, και αναλόγως της τοποθέτησης του εκάστοτε αρχηγού του κράτους ή της επικρατούσας πολιτικής κατάστασης, υπήριξαν χρονικά διαστήματα όπου η λογοτεχνία είχε στόχο και αντικείμενό της τον λαό, άρα επικρατούσε η τάση: «Η Τέχνη για τον λαό» και άλλα όπου, λόγω των περιορισμών που έθετε το κράτος, τα θέματα ήταν «ανώδυνα» και επικρατούσε η τάση: «Η Τέχνη για την Τέχνη». Σε όλη τη χρονική αυτή διάρκεια στα έργα της Λαϊκής ή Δημώδους Λογοτεχνίας διατηρήθηκε η χρήση της απλής (καθομιλουμένης) Τουρκικής. Υπήρξε, όμως, και μια μακρά περίοδος διγλωσσίας, κατά την οποία δημιουργήθηκε η Οθωμανική Τουρκική, η γλώσσα του παλατιού, με έντονες επιρροές της Περσικής και της Αραβικής. Η Οθωμανική Τουρκική καθιερώθηκε ως επίσημη γλώσσα του κράτους και χρησιμοποιήθηκε από διανοούμενους και λογοτέχνες επί μακρό χρονικό διάστημα. Ασφαλώς, η ιστορία της Τουρκικής Λογοτεχνίας δεν είναι δυνατόν να παρατεθεί με κάθε λεπτομέρεια σε ένα και μόνον τόμο.

Στο ανά χείρας βιβλίο στόχος μας είναι η διαχρονική παρουσίαση της τουρκικής λογοτεχνίας. Η παράθεση στοιχείων αρχίζει από την εποχή που πρωτοεμφανίζονται έργα της προφορικώς μεταφερόμενης λογοτεχνίας και φτάνει έως το 1940. Από αυτήν την χρονολογία και μετά, η υπάρχουσα ύλη θα πρέπει να αποτελέσει έναν δεύτερο, αν όχι και έναν τρίτο, τόμο.