Οι ιστορίες της ζωής μας είναι συνήθως εύλογες, αλλά όσο κι αν το θέλουμε, όχι πάντα λογικές. Η απόσταση ανάμεσα σ΄αυτήν την προσδοκία και την πραγματικότητα γεννά μια ειδική θλίψη. Λίγη, όχι πολλή. Στις "Ιστορίες απλής λογικής και λίγης θλίψης", ένας αφηγητής περιδιαβάζει απορημένος, διασκεδασμένος, και πάντα λίγο θλιμμένος, ανάμεσα σε ιστορίες με υπέρμετρες φιλοδοξίες λογικής. «Κάποιος έπεσε», ενημερώνει από το πάτωμα την παρέα ο μεθυσμένος• «Μάλλον πέθανα», συμπεραίνει ο ξενύχτης ξυπνώντας ανάμεσα σε γαρύφαλλα• δώδεκα κιλά χλωρίνη, μαθηματικά υπολογισμένα, απαιτούνται για να λιώσουν οι νεκροί σ΄ ένα χωριό της Ηπείρου.

Σ΄αυτή τη συλλογή, ο Στέργιος Χατζηκυριακίδης, στέκεται πλάι σε εκείνες κι εκείνους που προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο με τη δική τους, ο καθένας και η καθεμία, απλή λογική. Και καταγράφει αυτή τη λίγη, τόσο ανθρώπινη θλίψη που αφήνει πίσω του το εύλογο καθώς καταρρέει μέσα στο ίδιο του το βάρος.