Ο Κώστας Λάνταβος, ποιητής πρωτίστως, αναζητά εδώ, στην ομόλογη καταφυγή του αφηγηματικού του λόγου, να βρει τις παράλληλες και επάλληλες συνιστώσες που τον ορίζουν εκφραστικά και να ξανακτίσει τον κόσμο που τον συνέχει μέσα από τη λειτουργία της μνήμης του. Την αναζήτηση αυτή επιτελεί, ξαναγυρίζοντας στις πολλαπλές αφετηρίες του κι επαναλαμβάνοντας τις πάλαι ποτέ διαδρομές του. Ο ποιητής, ως διηγηματογράφος πλέον, προσκολλάται στην επιθυμία του να συναντηθεί με τις αρχικές συγκινήσεις. Να δει πίσω από τον χρόνο, με τον τρόπο που, όπως καθαρίζουμε ένα τζάμι από την υγρασία, ανακαλύπτουμε αίφνης από πίσω ένα τοπίο μισο-κρυμμένο και μισοξεχασμένο στην ομίχλη.

Η αφήγησή του ξεδιπλώνεται κοφτή, σαφής, λιτή και σύντομη με μια φανερή διάθεσης αμεσότητας, όπως η αίσθηση της αφής πάνω σε ζεστό σώμα. Πρόκειται κυρίως για μια γεωγραφία απόμερων ηθών, καθώς και μια ανατομή των επιπτώσεων του χρόνου. Η γραφή του γίνεται έτσι ένας διαρκής καθρεφτισμός των ορμέμφυτων του ανθρώπου και μάλιστα με μια ενδοσκοπική ακαριαία δύναμη από την οποία δεν λείπει ποτέ η πληρότητα.

Η γλώσσα, που από τη φύση της είναι στην ποίηση πιο συμπυκνωμένη, δηλαδή πιο προσωπική, εδώ στην πεζογραφία του γίνεται πιο ανοιχτή, επειδή περιλαμβάνει στις αποσκευές της περισσότερες φωνές και όχι μόνο τη μία του δημιουργού που κατευθύνει και κανοναρχεί.

Στα 11 διηγήματα του βιβλίου ο συγγραφέας μεταβαίνει από τόπο σε τόπο με την επιτακτική αίσθηση της ανάγκης μιας εκ νέου οριοθέτησης των χώρων και της επανένταξης των ανθρώπων του σ’ αυτούς. Είναι μια διαδικασία που διενεργείται ως έναυσμα δημιουργικών ωθήσεων. Υπάρχει μια εναλλαγή παρακμασμένων αστικών τοπίων με κύματα μελαγχολίας μέσα τους, που σπρώχνονται προς τις εφάψεις των αγροτικών τοπίων, όπου πνέει ο άνεμος μιας πρωτογενούς ελευθερίας. Και υπάρχει βέβαια το κέλυφος του απολύτως καταπιεσμένου και ενδεούς κόσμου, που εκλαμβάνεται ως μήτρα κυοφορίας κάθε αναγέννησης. Σ’ αυτόν τον δεύτερο κόσμο ο Κώστας Λάνταβος εναποθέτει τις ελπίδες και την ευγνωμοσύνη του, καθώς το αντιλαμβάνεται ως «αδρή υπόμνηση συγγένειας», όπως επικυρώνεται η πίστη αυτή μέσα στην ποίησή του.