ΓΡΑΦΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

Το βιβλίο αυτό δεν συγκροτείται ως ερμηνευτικό εγχείρημα ούτε ως συστηματική παρέμβαση λόγου. Δεν φιλοδοξεί να αποδώσει νόημα, αλλά να αντέξει τη διάρρηξή του. Τα κείμενα που απαρτίζουν τη “Ρωγμή και το Πρόσωπο” γεννήθηκαν εντός της ροής μιας επιταχυνόμενης δημοσιότητας στο Facebook, εκεί όπου ο λόγος αποσπάται από το σώμα και η μνήμη υποχωρεί μπροστά στην αδιάκοπη αναπαραγωγή. Η έντυπη μορφή τους δεν λειτουργεί ως κύρωση, αλλά ως καθυστέρηση: ως απόπειρα κατοίκησης του χρόνου όταν αυτός παύει να εγγυάται συνέχεια.

Η ρωγμή δεν αρθρώνεται εδώ ως θεματικό σχήμα, αλλά ως οντολογική συνθήκη της γραφής. Είναι ο τόπος όπου η γλώσσα εξαντλεί τα ερμηνευτικά της αποθέματα και, ωστόσο, το πρόσωπο επιμένει ως αξίωση σχέσης. Τα κείμενα κινούνται ασυνεχώς: ανάμεσα σε σώματα που φθείρονται, θανάτους που δεν τελέστηκαν, μνήμες που επιβιώνουν μέσω της αφής, πίστη που αποσπάται από την αυτάρκεια της Εκκλησίας και Εκκλησία που αναζητείται πέρα από την ιστορική της αυτονόμηση. Δεν προτείνουν λύσεις κι επίσης αρνούνται την παρηγορητική σύνθεση.

Πρόκειται για μια άτυπη θεολογία της ασυνέχειας, μια μορφή σιωπηλής πνευματικής αντίστασης. Όχι ως σωτηριολογική διακήρυξη, αλλά ως υπενθύμιση: ότι εκεί όπου καταρρέει η μορφή, αναδύεται το αληθινό. Ως χειρονομία μνήμης, επιμονής, σιωπής, ευθύνης, απέναντι στο πρόσωπο του άλλου ζωντανού.