Ο Πίναξ αναπαριστά έναν παράξενο κόσμο, του οποίου ο χώρος διαιρείται σε περιβόλους. Εδώ συναντάμε τις προσωποποιήσεις της Αρετής και της Κακίας, μαζί με άλλες, όπως, της Τιμωρίας, της Μεταμέλειας και της Τύχης. Σε αυτό το τοπίο περιπλανώνται όλα τα όντα που έχουν έρθει να ζήσουν στον κόσμο αυτόν, μη γνωρίζοντας πώς να προχωρήσουν προς την Ευδαιμονία, η οποία κάθεται στον θρόνο της στην ακρόπολη του τελευταίου περιβόλου. Η μοίρα όλων αυτών των περιπλανώμενων όντων είναι η δική μας μοίρα. Γοητευμένοι από την τύχη, προσελκυόμεθα από τα δώρα της, που στην πραγματικότητα εντελώς τυχαία και παροδικά μάς μοιράζει, εφ΄ όσον πάλι γρήγορα μας τα στερεί, και πιστεύομε ότι η ευδαιμονία εξαρτάται από τα δώρα της. Κάποιοι βρίσκουν τον δρόμο προς την Ψευδή Παιδεία, όπου βρίσκουμε ποιητές, ρήτορες και ένα σωρό άλλους που συγχέουν την Ψευδή Παιδεία με την Αληθινή Παιδεία. Αλλά από τον περίβολο αυτόν της Ψευδοπαιδείας, κάποιοι θα βρουν το τραχύ μονοπάτι που οδηγεί στην Αληθινή Παιδεία, όπου διαμένει η Ευδαιμονία και οι θυγατέρες της, οι Αρετές, και εκεί, ο ταξιδιώτης που κατάφερε να φτάσει ως εκεί, θα στεφθεί με στεφάνι που τον καθιστά απρόσβλητο από τα κακά.