Μέσα σ’ αυτά τα τρία δωμάτια της μονάδας των ειδικών λοιμώξεων, όπου γράφτηκε η Ιστορία μιας γενιάς που θερίστηκε, στιγματίστηκε, στοχοποιήθηκε, διαπομπεύτηκε και εκδιώχθηκε από οικογένειες και περίγυρο. Μιας γενιάς που πάλεψε για να ζήσει.

Θεραπεύτηκε για να πάρει εξιτήριο και να επιστρέψει σ’ έναν κόσμο απειλητικό, αλλά και το ίδιο φοβισμένο με εσένα, για να επιστρέψει σε μια ζωή μέσα στη σιωπή. Μια σιωπή ίδια με την αγωνία που θα είχες μέσα στην νύχτα, αν ήσουν κι εσύ στο μεσαίο κρεβάτι του τρίκλινου δωματίου της ΜΕΛ (Μονάδα Ειδικών Λοιμώξεων) του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ. Μια σιωπή που πηγάζει από την αγωνία αν θα ξυπνήσεις ζωντανός ένα ακόμα πρωινό, ή αν θα περάσεις στο σκοτάδι της ανυπαρξίας που φοβόσουν. Εκείνη τη σιωπή τη γεμάτη τρυφερότητα και αφοσίωση της μάνας του εικοσιπεντάχρονου Βασίλη από τις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης που τον είχε κυριεύσει ο φόβος του θανάτου με τον εμπύρετο τρόμο ζωγραφισμένο στα μάτια του. Η σιωπή της μάνας που εμπεριείχε τόση στοργή, τρυφερότητα, αγάπη κι ελπίδα, καθώς του σιγοψιθύριζε, «Σώπα παιδάκι μου, σώπα και θα γίνεις καλά…» Και ο Βασίλης χάθηκε.

Πού πάνε οι οροθετικοί όταν χάνονται; Μάθετε, λοιπόν, πως ενταφιάζονται μέσα σε μαύρες σακούλες. Σε μαύρες σακούλες! Ναι! Σαν να σου λέει ένα ολόκληρο σύστημα πως ακόμη και νεκρό σε βλέπω σαν σκουπίδι. Ακλαυτοι νεκροί! Στιγματισμένοι. Εγκαταλελειμμένοι, παραπεταμένοι στο περιθώριο, αποδιωγμένοι από τις οικογένειες τους, τρομαγμένοι και ολομόναχοι πορεύονται στον Θάνατό τους. Κι αν υπήρχε ποτέ νεκρική πομπή, σ’ αυτήν την εξόδια τελετή θα ήταν πάντα ελάχιστοι συντετριμμένοι, ναυαγισμένοι και φοβισμένοι φίλοι και σύντροφοι, τυλιγμένοι στη σιωπή.