Στο νέο βιβλίο του ο ομότιμος καθηγητής Στέργιος Μπαμπανάσης περιγράφει τη ζωή του σε συνάρτηση με την ανάλυση των σημαντικών γεγονότων που συντελέστηκαν κατά τη διάρκεια της γενιάς του (1935-2025). Στο βιβλίο του διακρίνονται τρεις περίοδοι.

Η πρώτη περίοδος περιλαμβάνει τα παιδικά του χρόνια που έζησε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Περιγράφει τις αρνητικές επιπτώσεις που είχε η κατοχή στις συνθήκες εκπαίδευσης και διαβίωσης. Εξυμνεί την γενναία Εθνική Αντίσταση των Ελλήνων ενώ χαρακτηρίζει λάθος τον Εμφύλιο Πόλεμο.

Η δεύτερη περίοδος περιλαμβάνει τα 35 χρόνια που έζησε στην ξενιτιά (1947-1982). Έζησε από κοντά το ιστορικό πείραμα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού στην Ουγγαρία, τη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες την κατάρρευση του συστήματος του κρατικού σοσιαλισμού και την παλινόρθωση του καπιταλισμού. Στα έργα του αναλύει με κριτικό τρόπο τα βασικά χαρακτηριστικά του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού»: και τις αιτίες κατάρρευσής του.

Η τρίτη περίοδος άρχισε το 1982 με τον επαναπατρισμό του στην Ελλάδα που πραγματοποιήθηκε με πρόσκληση του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. Στην Ελλάδα συνέχισε την πανεπιστημιακή διδασκαλία, την έρευνα και ασχολήθηκε με τον προγραμματισμό ανάπτυξης της Ελληνικής Οικονομίας, την ανάπτυξη των Τηλεπικοινωνιών ως πρόεδρος του ΟΤΕ και την προώθηση των οικονομικών σχέσεων της Ελλάδας με τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

Ένα βασικό συμπέρασμα των ερευνών του για τον καπιταλισμό είναι ότι ιστορικά μετασχηματίζεται με κύριες κατευθύνσεις τη διεύρυνση του κρατικού παρεμβατισμού, τη δημιουργία μικτής οικονομίας, τη μετατροπή των επιχειρήσεων σε ανώνυμες εταιρίες, πολυεθνικές εταιρίες και πλατφόρμες, την παγκοσμιοποίηση, το διαχωρισμό της ιδιοκτησίας και της διοίκησης των επιχειρήσεων, τη διεύρυνση της μεσαίας τάξης, την καθιέρωση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους.

Οι παραπάνω αλλαγές βελτίωσαν τις συνθήκες διαβίωσης αλλά δεν έλυσαν το κοινωνικό πρόβλημα του καπιταλισμού, δεν κατάργησαν τη φτώχεια, την ανεργία, τις ανισότητες, τη ρύπανση του περιβάλλοντος, τις κρίσεις και τους πολέμους.

Με βάση τις μακροχρόνιες ροπές καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ροπή μετασχηματισμού του καπιταλισμού μπορεί να οδηγήσει στο μέλλον στη δημιουργία μιας Βιώσιμης Κοινωνίας της Ευημερίας με κύρια χαρακτηριστικά την εφαρμογή των κανόνων της βιωσιμότητας, το νέο Κοινωνικό Κράτος, τη γενίκευση της ευημερίας, τον εξανθρωπισμό των κοινωνιών, την προβλεπόμενη μείωση του χρόνου εργασίας, την αύξηση του ελεύθερου χρόνου και την καθιέρωση του οικουμενικού βασικού εγγυημένου εισοδήματος. Η Βιώσιμη Κοινωνία της Ευημερίας υποστηρίζεται από τον συγγραφέα του βιβλίου ως επιθυμητό και ρεαλιστικό όραμα.