Σε μια αυλή σ’ ένα νησί, εκεί όπου το καθημερινό μοιάζει να συνυπάρχει με το υπερβατικό, η Ισμήνη, ο Ανδρέας και η Χριστίνα -μια οικογένεια που έσπασε αλλά ακόμα δένεται από μνήμες, πένθος και ενοχές- έρχονται αντιμέτωποι με τον θάνατο ενός ξένου κοριτσιού. Κι όταν εμφανίζεται το ασπαράχι, ένα «χόρτο του Παραδείσου» που, σύμφωνα με τον θρύλο, φυτρώνει μία φορά κάθε είκοσι χρόνια, η πιθανότητα του θαύματος γίνεται πειρασμός, δοκιμασία και τίμημα. Πόσο εύκολα κλείνουμε τα μάτια στον πόνο του άλλου; Τι σημαίνει να πιστεύεις; Υπάρχει θαύμα και, αν υπάρχει, τι ζητά σε αντάλλαγμα;