Μετά από δύο ποιητικές συλλογές, η Αθηνά Αραπάκη επιθυμεί να μας μιλήσει για το «Σώμα σαν σπίτι», όντας προσωπική, μα και πολιτική όσο ποτέ. Το πρώτο που παρατηρεί κανείς είναι την εξαιρετική φυσικότητα της λυρικής της αφήγησης και την γλυκιά, ισορροπημένη και ζεστή ροή της γραφής της, που καταπιάνεται με την ωμότητα στον κόσμο, το ασφυκτικό της αστικής ζωής, αλλά και τον βαθύ και αναγκαίο έρωτα.

Τα ποιήματά της είναι των τσακισμένων, εκείνων με τα «ωμά λαχανικά σε σάπια ούλα», όσων νιώθουν το αδιέξοδο της χώρας, όσων έχουν μεταναστεύσει, κάνουν τρεις δουλειές κι έχουν κρίσεις πανικού, μα είναι και των γυναικών που ασφυκτιούν μέσα σε έναν κόσμο εκμεταλλευτικό και πατριαρχικό.