Αντί μιας από τις μεγαλοστομίες εκείνες, που η περιεκτικότητά τους κ΄ η ουσία τους είναι ύποπτες, ο Μωρεάς μας δίνει το εύχυμο μέτριο. Αντί να ζητήσει με την πευματικήν ανάταση, μόνο με τη σοφή τέχνη γυρεύει την πιθανότερη λύτρωσην από την ταπεινότητα της ζωής. Αντί να καταφρονήσει το υλικό μέρος της ζωής και να στραφεί σε άλλες σφαίρες, σ΄ αυτό το υλικόν επιστρέφει, αυτό ξεδιαλέγει, κι΄ αυτό κατεργάζεται. Κι΄ αυτό μας αποδίδει, αντάξιό μας. Ανήκει λοιπόν στην θαυμάσια εκείνη σειρά των modestes ποιητών, που, χάρις στην ισόρροπη σωφροσύνη τους, θα κρατούν για πάντα το φέγγος τους σταθερό και άσφαλτο, σαν ένας μελαγχολικός αστερισμός απάνω από το όνειρο της ανθρωπότητος.