Ο έλεγχος συνταγματικότητας των νόμων αποτελεί ένα από τα πλέον προσφιλή θέματα της θεωρίας του Δημοσίου Δικαίου. Η σχετική βιβλιογραφία και αρθρογραφία, -που είναι, πια, δύσκολο να παρακολουθηθεί- επικεντρώνεται σε ζητήματα όπως η ένταση του ελέγχου, η σχέση του με την αρχή της διάκρισης των εξουσιών και η αντιπαραβολή του ελληνικού παραδείγματος με τις έννομες τάξεις που διαθέτουν ειδική συνταγματική δικαιοδοσία. Η παρούσα μονογραφία εστιάζει σε ένα ιδιαίτερα κρίσιμο αλλά και «παραγνωρισμένο» θέμα του δικονομικού δικαίου του ελέγχου συνταγματικότητας: τον συγκεκριμένο του χαρακτήρα.

Αντλώντας δεδομένα τόσο από την επιστήμη όσο και από τη νομολογία και εστιάζοντας στη διοικητική δικαιοδοσία, επιδιώκει να απαντήσει στα εξής ερωτήματα:
-Ποιο είναι το περιεχόμενο και οι συνέπειες του ενλόγω χαρακτηριστικού του ελέγχου;
-Ποια η σχέση των χαρακτηριστικών του ελέγχου μεταξύ τους και ποια η σχέση του συγκεκριμένου του χαρακτήρα με αυτά;
-Εξακολουθεί το άρθρο 93.4 Συντάγματος να διέπει τον έλεγχο συνταγματικότητας στην πράξη;
-Πώς έχουν επηρεάσει η συνταγματική αναθεώρηση του 2001, οι αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις του διοικητικού δικονομικού δικαίου και η νομολογία του ΣτΕ την εικόνα του συγκεκριμένου ελέγχου συνταγματικότητας στην Ελλάδα;

Το βιβλίο απευθύνεται τόσο στον ερευνητή του Διοικητικού Δικονομικού και Συνταγματικού Δικαίου όσο και στον νομικό της πράξης. Επιδιώκει, αφενός, να συμμετέχει στον θεωρητικό διάλογο, αφετέρου να συστηματοποιήσει τη σχετική νομολογία και να παρουσιάσει μία συνολική εικόνα του status του ελληνικού ελέγχου συνταγματικότητας την τρέχουσα περίοδο. Αναλύει κριτικά τις καίριες δικονομικές μεταρρυθμίσεις της τελευταίας δεκαπενταετίας και προτείνει σχετικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις.