Κατά τον χειμώνα, το παν εν Ικάρω ομορφαίνει αγρίως. Αι αστραπαί, αι βρονταί και οι κεραυνοί, αι καταιγίδες και αι ραγδαίαι βροχαί, αι στοναχαί των χαράδρων, η βοή των ανέμων και οι συριγμοί των δρυμώνων, των καταρρακτών και των κυματοπλήγων ακτών, αι ερεβώδεις νύκτες προκαλούσι φρίκην και τρόμον• πόλεμος των στοιχείων της φύσεως προς άλληλα, Η νήσος, τρόπον τινά, ως υπό σφοδροτάτην σεισμικήν δόνησιν διατελούσα, υφίσταται τοιαύτην αναστάτωσιν, ωσεί πρόκειται να καταποντισθή. Αλλά κατά το έαρ, οπότε η φύσις αναθάλλει, η Ίκαρος από τε των ορέων και της θαλάσσης ορωμένη, παριστά θαυμασίαν εικόνα ποικίλων χρωμάτων, τερπνήν όψιν των δρυμώνων, των χλοερών λειμώνων και των ανθηρών και ευωδών κήπων• εν μέσω δε τούτων ακούεται το κελάρυσμα των υδάτων και το κελάδημα των αηδόνων. Κατά δε το θέρος, η θαλασσία αύρα, και ιδία των δροσερών ετησίων ανέμων (τα Μελτέμια) και εν γένει το εύκρατον και υγιεινόν κλίμα μετά των συμπαρομαρτούντων λοιπών αγαθών των πέριξ των οίκων κήπων, και τα ιαματικά ύδατα καθιστώσι την Ίκαρον ιδανικόν θέρετρον.