Όταν μεγάλωσα κι έγινα κι εγώ «μορφωμένος» και διάβασα το κείμενο και άρχισα να το «ξεψαχνίζω» και όχι μόνο από επαγγελματική υποχρέωση τότε ένιωσα να παγιδεύομαι στα δίχτυα της σαγήνης του. Εκείνο που με εξέπληττε ήταν η αγωνία, που με συνείχε κάθε φορά που το διάβαζα, για την τελική έκβαση μιας ιστορίας που τη γνώριζα ως τις ακρότατες λεπτομέρειές της -αγωνία που δεν την κλόνιζαν ούτε κατ΄ ελάχιστο οι πολλαπλές απιθανότητες του Σοφοκλή, που καταπατούσαν κραυγαλέα το «εικός» και «αναγκαίον» του Σταγειρίτη. Εδώ ο ίδιος ο Σταγειρίτης δεν τις είχε «δει», εγώ θα τις «έβλεπα». Μα να μη θυμάται ο Σοφοκλής αν ο φονιάς του Λάιου ήταν ένας ή πολλοί και να μας έχει ζαλίσει μ΄ αυτή την αοριστία; Μα να ακούει ο εφυέστατος Οιδίποδας από την αρχή του έργου ότι έχει σωθεί αυτόπτης μάρτυρας του φόνου του Λάιου και να μη διατάζει να τον φέρουν αμέσως μπροστά του και να λύσει το «μυστήριο» αλλά να το κάνει πολύ αργότερα, όταν ήρθε ο κορίνθιος αγγελιοφόρος; Μα να του πετάει ο Τειρεσίας κατάμουτρα κατηγορίες που θα τις καταλάβαινε κι ένας πολύ λιγότερο έξυπνος κι ο εφυέστατος Οιδίποδας να μην τις καταλαβαίνει; Ο αυτόπτης μάρτυρας του φόνου να φτάνει στη Θήβα μετά τον Οιδίποδα, ο οποίος μετά τον φόνο του Λάιου έπρεπε να λύσει το αίνιγμα της Σφίγγας, να μπει στην πόλη, να παντρευτεί τη βασίλισσα και να στεφθεί βασιλιάς, πράγματα που ρεαλιστικά απαιτούν πολύ περισσότερο χρόνο από όσον ήθελε ένας πεζός για να διανύσει την απόσταση Δαύλειας-Θήβας; Να μην υποπτεύεται τίποτα η Ιοκάστη, όταν ο αυτόπτης μάρτυρας του φόνου και παλιός έμπιστος του βασιλικού ζεύγους, μόλις είδε τον Οιδίποδα στον θρόνο, τής ζητάει ικετευτικά να τον στείλει στα βασιλικά κτήματα, μακριά από το ανάκτορο; Να μη θέλει ο Οιδίποδας να επιστρέψει στην Κόρινθο, μετά την αναγόρευσή του σε βασιλιά της, επειδή φοβάται ότι υπάρχει ακόμα ο κίνδυνος να παντρευτεί την υπέργηρη Μερόπη; Να τα βλέπεις όλα αυτά και να μη μπορείς να ξεφύγεις ούτε κατ΄ ελάχιστον από την αιχμαλωσία της γοητείας του Σοφοκλή; Μιας γοητείας που δεν ήμουν μόνο εγώ «θύμα» της αλλά όλος ο δυτικός πολιτισμός από την εποχή του Αριστοτέλη. ...Ώσπου έμαθα ότι «η συνέπεια είναι αρετή μόνο για ισχνές διάνοιες»!